„Myślimy: od jutra będziemy żyli naprawdę.
A przecież to już życie.” Julia Hartwig
Uważność (ang. mindfulness) to zdolność do świadomego, celowego kierowania uwagi na to, co dzieje się tu i teraz — we własnym ciele, umyśle i otoczeniu — bez oceniania tego jako dobre czy złe, właściwe czy niewłaściwe. To nie chwilowy stan, który po prostu się zdarza, lecz umiejętność, którą można systematycznie trenować — tak jak każdą inną.
Na co dzień większość z nas funkcjonuje na tzw. „automatycznym pilocie" — jemy, nie czując smaku, słuchamy, nie słysząc, reagujemy, zanim zdążymy zauważyć, co właściwie czujemy. Uważność to praktyka wychodzenia z tego trybu i świadomego powrotu do chwili obecnej.
Postawy leżące u podstaw praktyki
W uważności pomaga pewna jakość podejścia do własnego doświadczenia i życia:
Nieosądzanie — obserwowanie bez natychmiastowego etykietowania „dobre/złe"
Cierpliwość — pozwolenie, by rzeczy działy się we własnym czasie
Umysł początkującego — patrzenie na znane rzeczy tak, jakby widziało się je pierwszy raz
Zaufanie — do własnych odczuć i doświadczenia
Nie-dążenie — robienie czegoś bez nadmiernego nastawienia na efekt
Akceptacja — widzenie rzeczy takimi, jakie naprawdę są, jako punkt wyjścia do zmiany
Puszczanie — nieprzywiązywanie się do przyjemnych doświadczeń ani odpychanie nieprzyjemnych